Home » Blog » Communicatie
Communicatie
Geen reacties Video

De aimabele regisseur van de tv serie Deadline heette me hartelijk welkom. Hij zocht een acteur voor de rol van een zekere Meir, hoofd van de Mossad, de Israëlische geheime dienst. Met mijn neus, die er mag zijn, om het zacht uit te drukken, kwam ik blijkbaar voor die rol in aanmerking, want verder was er niet veel wat ik kon bedenken dat mij voor deze baan kwalificeerde. Ik ben niet Joods, spreek geen Ivriet en mijn ervaringen met geheime diensten zijn uitermate beperkt. “Waarom spreekt die Meir Nederlands?” vroeg ik de regisseur, “is dat niet onlogisch? Hij is Israëlisch en de scènes spelen in Tel Aviv.” “Tja” zei de regisseur, “Het script is nou eenmaal in het Nederlands.” “Dan zou het in elk geval goed zijn als hij een Israëlisch accent had nietwaar?” Dat was de regisseur met me eens. “Maar eigenlijk”, zei ik “Zou hij Engels moeten praten”, ook dat beaamde hij. “Met een Israëlisch accent” voegde ik er aan toe, waarop het gezicht van de regisseur oplichtte: “Ja dat zou ideaal zijn”, zei hij. Ik vroeg: “Maar waarom hebben jullie dan geen Israëlische acteur genomen?” Daar had de regisseur eigenlijk geen antwoord op, de opnames waren in Nederland en de casting ook en Israëlische acteurs zijn hier blijkbaar dun gezaaid, of ze waren nooit op het idee gekomen. Hoe dan ook, ik had mezelf mooi in de hoek gemanoeuvreerd, nu moest ik de toch al uitdagende rol van een hoofd van een geheime dienst uit een land dat in nauwelijks kende, in het Engels spelen met een accent dat ik (nog) niet beheerste. Maar toch voelde het goed, want het hoofd van de Mossad dat Nederlands praat, in Tel Aviv, dat kon echt niet.

Maar mijn problemen werden nog veel groter toen bleek dat de logica waarmee ik de regisseur overtuigd had, dicteerde dat mijn collega Joyce en ik een scène in het Ivriet moesten spelen. Met een taalcoach liggend op de achterbank van de auto waarin we zaten en briefjes met fonetisch geschreven teksten op de spiegeltjes en het dashboard, net als mijn grote acteerheld Marlon Brando placht te doen, speelden zij en ik een hele scène in een taal waar we allebei geen woord van begrepen. Het zoveelste bewijs dat het grootste deel van onze communicatie als mensen niet via de woorden gaat, kijk zelf: de scène tussen Derek de Lint als Rogier Lankhorst en mij als Meir begint op 7 minuut 33, de scène in de auto met Joyce Chamaoun als Dahlia Lankhorst start op 13 minuut 26.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Over de auteur

Arjan Kindermans heeft 8 artikels geschreven.

Arjan is oprichter en eigenaar van Ander Licht cultuurontwikkeling & drama. Hij helpt organisaties, teams en leidinggevenden ontwikkelen, o.a. met gebruik van vele vormen van theater en drama.

Nog geen reacties

Reageren

Laatste reacties